تحلیلی بر گسترش پدیده اسلام فوبیا یا
اسلام ستیزی در سراسر جهان
از آویزان کردن سر خوک بر مقابر مسلمین در فرانسه تا
سر دادن شعار اسلام ستیزانه در دانشگاه تهران
اقدام اخیر دولت سوئیس مبنی بر منع ساخت مناره در این کشور بار دیگر گسترش پدیده ای نوین را در سراسر دنیا گوش زد نمود. فرا از بررسی نحوه تبلیغات رسانه ای در جریان همه پرسی سوئیس، موافقت بیش از 60 درصد مردم در تصویب این قانون نشان میدهد هدف اصلی رسانه ها در بسط و گسترش متد جدیدی از جنگ غیرمنصفانه علیه اسلام و مسلمین محقق شده است. متدهای \”اسلام فوبیا\”، روشهای نوینی است که طی سالهای اخیر به انحای مختلف در رسانه های اروپایی مورد استفاده قرار میگیرد.
.
.
.
اسلام فوبیا در ایران؟!
پس از اتفاقات نا خوشایند پس از انتخابات، گروه های مخالف غربی و آمریکایی زمینه را برای بروز جلوه های اسلام ستیزانه در درون جامعه ایرانی مناسب دیدند. یکی از قدرتمندترین ابزار جنگ نرم در جهان امروز رسانه است. اقدامات این رسانه ها تا بدانجا پیش رفت که عملا نشانه های اسلام ستیزی در داخل ایران اسلامی بروز پیدا نمود و در نقطه اوج آن روز 16 آذر ماه 1388 در قالب شعاری که توسط عده ای قلیل سر داده شد هویدا و عملا رسمی گردید. اتفاق سردادن شعار علیه اسلام در داخل خاک کشوری که نام اسلام به عنوان جزئی از وجود آن است، جمله تبلیغاتی یکی از وبلاگ های فعال در زمینه اسلام فوبیا را پر رنگ میسازد.
اسلام فوبیا…
این حقیقت دارد…
چه باید کرد؟
تصویب هزینه های سرسام آور غرب و آمریکا برای کم رنگ کردن نقش اعتقادات در جوامع مذهبی بر هیچکس پوشیده نیست. در چنین شرایطی توجه به روشهای مقابله با تاکتیکهای غربی مبارزه با اسلام بسیار حایز اهمیت است. زمانی که در فرانسه به جهت اشاعه فرهنگ اسلام هفته ای را با این عنوان نام گذاری میکنند و یا جشنواره های اسلامی فرهنگی، اجتماعی و هنری مختلفی را در سراسر دنیا برگزار میکنند بایستی در جامعه کنونی ما نیز مورد بررسی قرار گیرد. بدیهی است که در زمان حمله دشمن، باید در مقام مقابله با آن برخاست و متناسب با تنوع تاکتیک های هجوم آنها، روشهای دفاعی مفیدی را برگزید. عدم توجه به عملیات خطرآفرین دشمن که با رمز تهاجم فرهنگی مدتهاست که آغاز شده است به نتایج غیر قابل جبرانی چون حوادث 16 آذر ختم میشود. آیا این یک جنگ نیست؟ آیا هنوز بسیاری میپندارند جنگ واقعی در کشته شدن جسم ها و انفجار خانه ها شکل حقیقی پیدا میکند؟ زمانی 8 سال مداوم بمب ها و خمپاره ها بر سر و خانه های ما ریخته میشد، روش مقابله نیز اسلحه به دست گرفتن بود و جنگیدن.
اگر ان زمان بمب های دژخیمان خانه های ما را خراب میکرد، امروز بمب های تهاجم فرهنگی آنها خانواده های ما را خراب میکند. که به مراتب از خراب شدن خانه های ما خطرناک تر است. اگر آن زمان یک گلوله جسم مردم ما را میگرفت، امروز گلوله های شبیخون فرهنگی غرب، جان ها و ارواح مردم شهر را تسخیر میکند. اگر آن زمان جنگنده های دشمن شهرمان را بمباران میکردند، امروز ماهواره ها در سکوت شوم خویش، چشم های مردم شهر را کور میکنند. آری جنگ است. جنگی به مراتب خطرناک تر و دردناک تر از گذشته…
با تشکر از مطلب درج شده در وبلاگ